• Plezier komt uit jezelf!

    Bij mij op stal wordt er op woensdagochtend en op vrijdagochtend een huisvrouwenles gegeven . Deze huisvrouwen (en een paar mannen) zijn voor alles in en zo fanatiek als het maar zijn kan. Na afloop van de les wordt er onder het genot van een bak koffie (en best vaak een koek) nog flink wat doorgesproken maar vooral ook gelachen.

    Omdat ik de afgelopen maanden niet meer werk voor de baas en in de ochtenden zelf mijn paarden train kom ik de huisvrouwen steeds vaker tegen. Helaas heb ik niet altijd tijd om aan te sluiten bij de babbel na de les, maar soms lukt me dat wel.

    De gesprekken (naja, meer het gelach) variëren van onderwerpen als de aanschaf van een eigen paard en het plezier wat je kunt hebben met een manegepaard. Daarnaast wordt er ook gesproken over onderwerpen als golf, (klein)kinderen en boodschappen doen.

    Wat mij altijd opvalt is dat deze dames (en heren) de paardensport vooral zien als een stuk ontspanning, een klein beetje als sporten en dat sporten doen ze dan met een vleugje passie. Maar vooral komen ze ook voor de gezelligheid. En dat laatste, dat zette mij nu echt aan het denken.

    Want hoe zit dat nu in de sport? Als ik de verschillende fora moet geloven is er niks anders dan haat en nijd onderling op het wedstrijdterrein. En zeker in de subtop. Daar schijnt het helemaal afschuwelijk te zijn!

    Ik vind dat altijd grappig om te lezen. Gezelligheid bestaat blijkbaar niet volgens een aantal van de beste stuurlui. Op wedstrijd gaan doe je dan ook vooral niet voor de lol. Prestatie is de enige reden om nog op wedstrijd te gaan!

    Afgelopen jaren ben ik op behoorlijk wat wedstrijden geweest. Zowel de basis- als de subtopwedstrijden. En ik durf te stellen dat ik nog nooit zoveel gezelligheid gehad heb op de concoursen als afgelopen paar jaar. Je komt bepaalde mensen overal tegen en anderen zie je één keer en daarna nooit meer.

    Ook door Facebook zijn er minder belemmeringen naar elkaar. Je kunt elkaar makkelijker aanspreken omdat je gelezen hebt op de tijdlijn dat Pietje en Anneke ook op dat concours zijn. Je spreekt af, je wenst elkaar succes en als je vraagt om een voorlezer of groom dan wordt dat regelmatig via Facebook opgelost. Lang leve social media!

    Daarnaast denk ik dat een stuk gezelligheid bij jezelf zit. Hoe stel je jezelf op en hoe presenteer jij jezelf. Zo maak ik er soms een spelletje van door een beetje te spelen met gedragingen en de daardoor opgewekte reacties. Jaren terug deed ik al. Probeer dit maar eens: ga eens in een kleine winkel naar binnen en stel jezelf heel schuchter op. Je kijkt een beetje onzeker rond en laat je hoofd en schouders wat afhangen. Wanneer je aangesproken wordt kom je moeilijk uit je woorden en je praat wat ingetogen, verschuldigend  en zacht terug. Let dan goed op de reactie die je krijgt.

    Vervolgens stap je ergens naar binnen en je zorgt dat je houding zelfverzekerd is; rechtop, schouders naar achteren en kin omhoog. Als mensen je aanspreken kijk je ze aan en je praat luid en duidelijk en attent terug. Wat is dan de reactie? Ik weet zeker dat je op een totaal andere manier behandelt word.

    Vaak denk ik dat we ons leven ook veel te serieus nemen. We zijn allemaal aan het rennen om te leren, te werken en om te presteren. Niet alleen in de wedstrijdsport, maar ook in het hele leven. Hoeveel tijd nemen we nog om eens lekker te ontspannen? Of om gewoon de deur achter je dicht te trekken en er onverwacht op uit te trekken?

    Op het moment dat je ervan overtuigt bent dat jouw werk of hobby enorm belangrijk is heb je al meer stress. Zeker als je ervan overtuigd bent dat jouw rol daarin noodzakelijk is. Je legt jezelf namelijk op dat je onmisbaar bent. Maar ben je ook echt onmisbaar? Ik denk van niet! Gemist worden uiteraard wel, maar dat is iets heel anders.

    Door deze conclusie te trekken kan ik mijn leven ook direct wat minder serieus nemen. En volgens mij lukt dat al best goed. In alles wat ik doe zit uiteraard een serieuze opzet, maar het wordt veel leuker door er met plezier mee bezig te zijn, door een boodschap met humor te brengen, maar toch wel strikt te zijn in waar ik heen wil.

    Zelfspot vind ik een hele belangrijke. Ik schroom er niet voor om voorbeelden te geven waarbij ik zelf de plank volledig mis sloeg. Ook gebruik ik voorbeelden van leerlingen, waar we gezamenlijk helemaal op dubbel gelegen hebben, om een bepaald doel of idee te verduidelijken.

    Door plezier te hebben in de dingen die je doet is je stress-level vele malen lager dan wanneer je ervan uit gaat dat jouw taak de belangrijkste taak is van het hele leven.

    Maar hoe krijg je nu jou stress-level omlaag? Hoe krijg je nu dat stukje plezier of dat stukje ontspanning,  waardoor je je andere verplichtingen toch kunt uitvoeren zonder er tegenaan te hikken?

    Plezier beleven met anderen om je heen geeft een geweldig gevoel. Niet  zeuren over je problemen, maar naar buiten gaan en iets doen. En dan kom ik weer terug bij de huisvrouwenles. Allemaal vrouwen (en heren) met hun eigen leven, hun eigen werk, hun eigen overwinningen en hun eigen problemen. Maar ook allemaal vrouwen (jaja, en heren) die naar buiten stappen, de wereld in om plezier te hebben met hun hobby en plezier te hebben met gelijkgestemde mensen om zich heen.

    Door hun gesprekken, hun gelach en hun gekwetter werd ik er weer aan herinnerd om te blijven zoeken naar dat stuk in het leven waar je minder prettige dingen om kunt vormen naar positieve dingen. Waar je negativiteit om kunt zetten in positiviteit en nare gebeurtenissen een plekje kunt geven waar je geen verdriet meer hebt maar er wel de wijze lessen uit trekt en wellicht anderen mee kunt helpen.

    Hierdoor blijft voor mij de uitdaging bestaan om mijn leven ook echt te beleven en met plezier elke dag aan de slag te gaan. Op stal met de paarden, tijdens mijn werk met mijn leerlingen of mijn cliënten en natuurlijk tijdens alle andere leuke dingen die ik hier nog naast doe.

    Bedankt voor jullie onbewuste bijdrage voor dit blog dames (en heren)

    Komende weken kom ik vast wel weer een kop thee drinken als jullie gezellig aan de kwebbel zijn na de les!

     

  • Deel dit bericht via social media

  • Reacties

  • 1 Reactie

    Zo herkenbaar... Een paar jaar geleden reed ik op een zomeravond naar huis, diep in gedachten over welke puntjes we die avond zouden bijschaven, de wissels, galopappuyementen, alles passeerde de revue. Tot ik een groep meiden tegenkwam die terug kwamen van wandeling. Mijn eerste reactie was 'die juffers zouden beter eerst leren zitten voor ze buiten gaan' , want idd deze dames waren lange zo na niet 'geschoold' als ik, maar wat een lol hadden ze. En toen vroeg ik me af wanneer ik voor het laatst met zoveel plezier en smile op mijn paard had gezeten. Eerlijk waar ik kon het me niet meer herinneren, want hoe ik ook trainde, het was nooit goed genoeg. De achterhand kon er altijd wel wat meet onder of er mocht net iets meer contole over die buitenschouder en de wissel, nou die kon best ook nog wel een milimeter rechter. Het was toen op dat moment dat ik besloten hen van terug naar de 12-jarige in mij te gaan, de paardegek die uren aan een stuk aan de rand van de bak stond te kwijlen en die er toen in haar stoutste dromen niet had gedacht om ooit te hebben wat ik nu heb. Een stel , ja niet 1 waar ik toen al een hand voor gegeven zou hebben, maar vijf prachtige paarden. Een super accomodatie aan huis met alles erop en eraan en dat alleen voor mij, wat was ik vroeger gelukkig als we met zijn twintigen in een lesje reden. Sindsdien rij ik terug met plezier en wanneer een van de paarden eens een jolig bokje doet, ben ik daag niet meer boos om, maar volgt er meestal een lach ... Ik hou (terug) van mijn sport.

    Reageer
  • Blijf op de hoogte

    Elke maand een nieuwe video, een nieuwe vraag-van-de-maand en de aanbieding van de maand!!!

    Verstuur