• Ontwikkelen doe je beter buiten je comfortzone

    Ken jij dat plekje? Jouw eigen comfortzone? Dat plekje waar je je thuis voelt, je op je gemak voelt en behoorlijk zelfverzekerd kunt zijn? Dat plekje waar je weet wat werkt en waar je geleerd hebt dat sommige dingen ook  niet werken…… of zou het toch werken?

    Comfort zone; wat zegt het woordenboek hier eigenlijk over? Daar staat: de comfortzone zelfst.naamw. (m.) Uitspraak:   [kɔmˈfɔːr zɔ:nə] Verbuigingen:   comfortzones (meerv.) situatie waarbinnen iemand zich veilig en ontspannen voelt

    Wat is dan je comfortzone als je bij je paard bent? Voor mijzelf is dat een makkelijk antwoord. Ik zit er liever op dan dat ik er naast lig. Ik zorg er dan ook voor dat de situatie en omgeving waar ik op mijn paard zit zo veilig en stabiel mogelijk is.

    Aangezien ik een vrij jong (en onstuimig) paard heb longeer ik hem altijd even voordat ik ga rijden. Verder komt hij zoveel mogelijk in de winter in de paddock en in de zomer in de wei. Alles om hem maar genoeg beweging te geven en dat hij zich happy voelt.

    Rijden doe ik ook het liefst in de bak. In de winter bij voorkeur binnen en in de zomer in een buitenbak maar dan wel eentje met een hek er omheen. En een hek wat dus ook dicht kan.

    Nu ik dit zo neerschrijf bedenk ik me ook dat nu ik ‘ouder’ wordt echt zoveel voorzichtiger geworden ben. Ik moet er eigenlijk zelf gewoon om lachen. Ik heb weet ik veel hoeveel paarden zadelmak gemaakt, hoe gekker hoe leuker ik de uitdaging vond en nu ben ik veranderd in een binnenbakruiter. Haha!

    Maar goed, dat is dus overduidelijk mijn comfortzone!

    Het ‘ouder’ worden heeft mij ook geleerd dat mijn eigen persoonlijke ontwikkeling toch echt plaats vindt buiten mijn comfortzone. Soms heel ver buiten mijn comfortzone. En daarom probeer ik mijzelf keer op keer te motiveren om, voor mij, gewaagde stappen te zetten.

    Dus rijden op ander terrein, een enorme buitenrit in de Loonse en Drunense Duinen, een schriktraining en wie weet wat er nog meer gaat komen. Aan mijn paard merk ik dat hij het ook spannend vind maar dat kan ook heel goed door mijn gestress komen. Eerlijk gezegd weet ik dat ook wel zeker. En daarnaast is hij natuurlijk ondanks zijn vreselijk knappe looks toch gewoon een paard, een vluchtdier, en zal in het onbekende ook moeten leren wat kan en niet kan.

    Het rijden van wedstrijden is wel echt helemaal de plek waar ik me thuis voel. Maar nu ik weer opnieuw begin, met een jong en groen paard, is het toch heel anders dan de subtop waar ik de afgelopen jaren gereden heb. Op die locaties weet ik duidelijk de weg, je leert de juryleden kennen, de andere ruiters en rijdt bijna altijd dezelfde proef. Ik heb een voorkeur ontwikkeld voor locaties waar ik graag wil starten en wist precies wat ik van mijn paarden kon verwachten.

    Met dit jonge paard is dat anders. Ten eerste vindt hij het geweldig als we op pad gaan en kan ik hem om te beginnen opnieuw zadelmak maken. Dat doe ik dan wel aan de longe en tot grote verbazing van de omstanders lijkt hij ook daadwerkelijk nog onbeleerd. Na een paar rondjes is hij zijn spanning kwijt en kan ik erop. Dat ik erop zit is hij vrij vlot vergeten maar na een beetje galopwerk is hij weer op aarde en komt hij tot de ontdekking dat ik nog steeds bij hem ben. Dan kunnen we aan het werk.

    Inmiddels weet ik dit en moet ik er om lachen. Ik ga er ook vanuit dat dit elke keer minder zal worden maar zoek nog steeds naar locaties waar ik heen ‘durf’ om te gaan starten.

    Maar goed. Ik blijf dus een beetje zoeken en zweven binnen en buiten de comfortzone. Een beetje erin en toch stiekem steeds iets meer eruit. Voor komend voorjaar heb ik me in ieder geval ingeschreven voor een wedstrijd met vrij lage hekjes in een behoorlijk aangeklede omgeving. Ik heb er zin in en ga er ook echt naar toe werken!

    Het rond dwarrelen binnen je eigen comfortzone is ook heel erg menselijk he? Je hebt bepaalde verwachtingen van jezelf, je hebt verwachtingen van je omgeving en je hebt bepaalde verwachtingen die gebaseerd zijn op gebeurtenissen in het verleden. Je weet inmiddels waar je goed in bent en in die dingen voel je je dan ook volledig op het gemak. Het restaurant aan het einde van de straat is een paar keer goed bevallen dus het is logisch dat je dan daar ook graag naar toe gaat. Je voelt je daar prettig

    Sommige mensen durven nooit buiten hun comfortzone te komen. Als je uit je comfortzone gaat kom je terecht in situaties die je nooit eerder beleefd hebt en je bent ook niet zeker of je dat wel aan kunt.

    Je kunt eigenlijk stellen dat alles wat je nog nooit eerder gedaan hebt buiten je comfortzone ligt. Alles wat je voor het eerst doet is buiten je comfortzone.

    Omdat je nu weet wat je hebt en wat je kunt verwachten van jezelf of van de situatie zijn nieuwe dingen spannend. Je kunt er heel onzeker van worden. Die onzekerheid is iets waar we als mens moeilijk mee om kunnen gaan. We worden kwetsbaar en onze gedachten gaan op de loop in scenariodenken. Wat als er dit gebeurd? Wat zal die ervan vinden?

    Als mens willen we graag weten waar we staan en wat we kunnen verwachten. Helaas is het echt alleen de ervaring, het doen van, die ons leert wat we kunnen verwachten. Dus door het echt te gaan doen.

    Wanneer je iets nieuws gaat ondernemen ervaar je al snel als je je op of aan de rand van je comfortzone aan het experimenteren bent. Je voelt je angstig, gespannen, onzeker en je smoezenboek wordt met regelmaat geraadpleegd om een manier te vinden om er toch onderuit te komen. Toch komt er ook wat nieuwsgierigheid bij kijken. Want je bent stiekem toch benieuwd wat je zult leren of zult ontdekken. Jammer genoeg heeft vaak onze zekerheid de overhand en behoedt ons ervoor dat we uiteindelijk toch binnen de comfortzone blijven.

    Je moet dus eigenlijk best wel wat lef tonen om uit die comfortzone te gaan. Je moet jezelf uitdagen om je grenzen te gaan verleggen. Dat kan best in kleine stapjes maar door te ervaren zal je al snel leren dat je steeds iets groter en gewaagder durft te zijn. Op die manier groei je in je doen en laten en bouw je ervaringen op waar je mee verder kunt. En ook dat kan positief of negatief zijn. Je kunt ook leren dat je een bepaalde wijze van trainen absoluut niet bij jou en je paard vind passen.

    Hoe ga je nu die comfortzone voor jezelf groter maken?

    De eerste stap is bewustwording. Waar voel jij je veilig mee? Wat beheers je heel goed? Dan zal je merken dat een stukje –jij- heel graag daar wil blijven. Dat stukje –jij- is in feite bang om het anders aan te pakken. Dat is je onzekerheid.

    Door kleine stapjes te zetten leer je jezelf dat het allemaal echt niet zo eng en spannend is als je van tevoren voor jezelf bedenkt.

    De tweede stap is zorgen voor uitdaging. Zorg ervoor dat datgene wat je wilt ondernemen een uitdaging wordt. Trigger jezelf om ervoor te gaan en gebruik desnoods een stalgenoot of je trainer om je te helpen om de stap te zetten en de uitdaging aan te gaan! Als je de stap eenmaal gezet hebt en ervaren hebt hoe het gaat en voelt heb je je comfortzone al vergroot.

    Op het moment dat je jezelf geleerd hebt dat je de nieuwe situatie aankan valt dat stukje wat je voorheen eng vond, nu opeens binnen je comfortzone en kun je die situatie met gemaakt herhalen zonder dat je er nog angst of onzekerheid over hebt.

    Welke stap ga jij binnenkort zetten waarmee je buiten je comfortzone gaat?

     

  • Deel dit bericht via social media

  • Reacties

  • 1 Reactie

    Zooooo herkenbaar! Mijn jonkie is dan niet meer zo groen en gedraagt zich voorbeeldig dus de onzekerheid zit meer in mij dan in hem. Welke stap ik ga zetten om buiten mijn comfortzone te gaan? Ik ben al begonnen met lessen op andere locaties, waaronder bij jou en daar ga ik nog even mee door voordat ik de volgende stap neem; op wedstrijd :-)

    Reageer
  • Blijf op de hoogte

    Elke maand een nieuwe video, een nieuwe vraag-van-de-maand en de aanbieding van de maand!!!

    Verstuur