• Omgaan met het verlies van je paard

    Bijna iedere paardeneigenaar heeft het wel eens meegemaakt. Het verliezen van je paard, je maatje, je alles. En als je het nog niet meegemaakt hebt, dan weet je dat er ooit een dag komt waarop je een beslissing moet nemen of erdoor overrompeld wordt.

    Het verliezen van een paard is voor menig eigenaar emotioneel een heftige situatie. Het delen van je verdriet gaat haast niet en er is veel onbegrip bij niet paardenmensen. Hoe ga je daar nu mee om.

    Ik heb de pech dat ik in mijn loopbaan vier keer afscheid heb moeten nemen van een paard. Het eerste paard was eigenlijk niet van mijzelf maar verongelukte s ’nachts op stal. Ik had op dat moment wel al enkele jaren de zorg over dit paard. Ik werd op mijn werk gebeld door mijn vader die het me vertelde en mijn moeder was al in de auto onderweg om me op te halen. Niet dat ik er nog wat aan kon doen, maar wel om nog afscheid te nemen. Toen we op stal aankwamen lag ze al onder een dekzeil klaar om opgehaald te worden. Ik ging emotioneel compleet stuk op dat moment en ben uiteindelijk toch even onder het zeil gaan kijken. Achteraf ben ik blij dat ik dat gedaan heb. Hierdoor heb ik heel dichtbij ervaren dat ze er echt niet meer was en ik heb haar manen netjes gelegd en het zeil er goed overheen getrokken zodat ze er ondanks het natte weer toch droog en verzorgd bij lag.

    Deze gebeurtenis was voor mij zo’n emotionele schok dat ik uiteindelijk via de huisarts doorverwezen ben naar een psycholoog. Die klap had ervoor gezorgd dat er op emotioneel vlak wat andere dingen boven kwamen drijven en ik ben daar toen heel goed mee geholpen. Dus uiteindelijk heeft deze nare situatie bij mezelf geleid tot een veel sterkere persoonlijkheid, omdat ik hulp durfde zoeken. Voor de duidelijkheid, ik was toen dit allemaal plaats vond een absolute puber.

  • De tweede was een hele lastige want ik moest voor het eerst zelf de beslissing nemen. Ik moest een keuze maken tussen laten inslapen of laten slachten. Door alle toestanden die ik als buitenstaander had meegemaakt met het inslapen en de goede berichten die ik hoorde over het slachten heb ik uiteindelijk de keuze gemaakt voor dit laatste. Ondanks dat ik die beslissing genomen had heb ik het paard niet zelf weg gebracht maar dat heeft de stal eigenaar voor me gedaan. Ik heb de avond ervoor afscheid genomen en ben op het moment dat het paard daar moest zijn en geschoten zou worden met de hond een flinke wandeling gaan maken. Op het moment dat het kilometers van mij vandaan gebeurde voelde ik mijn hart scheuren en het leek alsof er een stukje van mijn ziel uit me getrokken werd. Ik ging volledig stuk en ben op de grond in de modder en regen gaan zitten brullen als een klein kind. Mijn hond kwam verwonderd kijken en dat troostte me een beetje maar man, wat was ik er kapot van. Toen kreeg ik een sms dat het gebeurd was en dat hij met lege trailer naar stal kwam. Het meeste heb ik last gehad van die eeuwige twijfel of het toch wel de juiste beslissing was die ik genomen had. Het paard had de wervel gebroken voor de schoft en het bewegen van de hals was al pijnlijk dus ik weet dat het de juiste beslissing was. Ondanks dat is de twijfelpapagaai volledig los gegaan in mijn gedachten.

  • Ik ben er echt goed stuk van geweest en vond het erg lastig om naar stal te gaan. Daar werd ik eraan herinnerd en doordat ik nog tig paarden in training had staan moest ik wel. Dat ‘moeten’ heeft me er ook wel doorheen geholpen. Ik durf echt niet te zeggen dat ik doorgegaan was in de sport als ik een nieuw paard had moeten aanschaffen ter vervanging.

    Het derde paard was helaas weer een ongeluk. Ik zat in de trein toen ik gebeld werd door de opfok. Net een paar maanden nadat ik afscheid had moeten nemen van de vorige. Het weekend erop zou ik mijn zelf gefokte gitzwarte Gribaldi hengst op gaan halen. Helaas mocht het niet zo zijn. Met het stoeien is hij verkeerd gevallen en direct zijn nek gebroken. Alle verdriet kwam weer boven maar inmiddels wist ik ook wel hoe ik er het beste mee om kon gaan. Ik heb het kunnen uiten, ik heb mijn verhaal bij de juiste mensen kunnen doen en heb het vrij snel een plekje kunnen geven. Het heeft wel gemaakt dat ik nu een stuk nuchterder in de paardensport sta. Ik ben me heel erg bewust van de risico’s met de jonge paarden maar ondanks de risico’s vind ik het toch een stuk leuker dan een ouder paard te kopen met alle bijbehorende ongewenste gedragingen die ze al dan niet per ongeluk geleerd hebben.

    De laatste was best wel een traumatische ervaring en heeft gemaakt dat ik zelf geen paarden  meer wil of durf te fokken. Uit een van mijn merries is drie weken te vroeg een knap veulen geboren. Ik was de hond aan het uitlaten toen ik gebeld werd. “Je merrie is aan het bevallen” en op dat moment wist ik het al. Dat ging hartstikke mis. Ik ben naar huis gehold, wat makkelijks aangetrokken, mijn tas gepakt en in de auto gesprongen.

    Aangekomen op stal lag het veulen er al naast. Prematuur, veel te klein, maar prachtig…. Zo mooi! Gitzwart, lange benen en een knap hoofdje. De dierenarts was al gebeld en bij aankomst direct de functies gecheckt. De merrie was er al lichtelijk klaar mee en dat was voor mij ook een teken dat het echt niet goed was. De dierenarts stelde me voor de keuze….. nog even thuis houden en aankijken hoe en wat, de merrie melken en het veulen de melk toedienen of naar de veulenbrigade in Utrecht. Ze adviseerde me het laatste omdat de zuigreflex niet werkte en de longen het ook erg moeilijk hadden.

  • Omdat het gewoon een doordeweekse dag was wist ik maar één iemand die ik kon bellen. Die was er dan ook met vijf minuten en wat waren we blij dat ze geen werk meer had. Het veulen hebben we achterin de auto gelegd in allemaal dekens en de merrie in de trailer achter de auto. Ik heb zo verantwoord mogelijk gas gegeven maar heb echt behoorlijk de vaart erin gehad. Degene die mee was zat achterin bij het veulen en het leek alsof hij toch steeds beweeglijker werd.

    In Utrecht stond het hele team al te wachten. Het veulen ging op de brancard en de merrie liep erachter aan. Ze hebben gedaan wat ze konden en mij er ontzettend goed in betrokken en uitleg gegeven. Elke keer een tussentijdse bloedtest en die was na de derde keer verslechterd. Ik heb toen direct de knoop doorgehakt en hem in laten slapen. De longfunctie was zo slecht aan het worden dat hij echt zou stikken als we niet zouden helpen. Dat heb ik hem kunnen besparen. We hebben de merrie met het levenloze veulen nog een paar uur bij elkaar in de stal gehouden en toen de merrie weer mee naar huis genomen. Het veulen heb ik afgestaan voor onderzoeken en ik hoop dat ze in de toekomst zulke zaken kunnen verhelpen, net als bij baby’s die vroeg geboren worden.

  • Nu ik dit zit te tikken merk ik dat dit laatste verhaal me nog steeds wel verdrietig maakt. Zo’n klein wonder en dan mag het niet zo zijn. Deze gebeurtenis heeft er ook weer voor gezorgd dat ik allerlei andere beslissingen genomen heb:  ik durf niet meer zelf fokken want deze pijn wil ik niet nog eens ervaren. En dat is dan nu…. In de toekomst zullen we wel zien. Met alleen ruinen op stal is het toch een stuk lastiger fokken.

    Belemmeringen in de sport heb ik zelf niet ervaren. Wel in de fokkerij zoals je hierboven kunt lezen. De sport heeft me altijd juist door die moeilijke punten heen geholpen. Bij veel andere ruiters is dat wel anders. Ik kom veel andere ruiters tegen tijdens clinics of op wedstrijd die nog worstelen met het verlies van hun paard. Sommigen zijn een hele andere tak van sport gaan uitoefenen, anderen zijn helemaal gestopt met rijden en weer een ander heeft er jaren over gedaan op weer op te krabbelen en opnieuw de sport in te gaan.

    Doordat ik keer op keer deze mensen tegen kwam en ook op Facebook soms hartverscheurende verhalen lees van mensen die het overlijden van hun paard niet los kunnen laten heb ik pas een training gemaakt. Een prachtige training met een ontzettend moeilijk onderwerp: Hoe verder na het verlies van mijn paard.

  • Een groot aantal mensen heeft hieraan meegewerkt en komt ook aan het woord in de trainingsfilmpjes. Een dierenarts vertelt en een psycholoog gaat in op het rouwproces. Daarnaast zijn er een aantal ervaringsdeskundigen die hun verhaal vertellen en meegaan in de opdrachten.

    Uiteraard help ik in de video’s en opdrachten de ruiters naar een next level. Op welke manier verwerk jij jouw verdriet en op welke manier wil jij uiteindelijk weer verder in de paarden? Die antwoorden gaan we in deze training vinden!

    Zo een kleine greep uit de onderwerpen die in deze vijf modules aan bod komen. En door je aan te melden bij de besloten Facebookgroep kun je ook direct jouw verhaal en je opdrachten delen met andere lotgenoten.

    Hou de aanbieding van de maand in de gaten want deze training gaat zeker langs komen. Meer informatie kun je wel alvast vinden op www.bwr-online.com

  • Deel dit bericht via social media

  • Reacties

  • Blijf op de hoogte

    Elke maand een nieuwe video, een nieuwe vraag-van-de-maand en de aanbieding van de maand!!!

    Verstuur