• De fysieke en mentale grens

    Van Christel Deugd kreeg ik de vraag hoe ik om ga met het mentale aspect wat bij mij als ruiter ligt als ik train met het doel verder te komen in de dressuur.

    Christel schets de situatie dat ze zelf af en toe tegen een mentale rem aanloopt waarbij ze moeite heeft om de grenzen bij haar merrie op te zoeken om een stap verder te komen in de training. Waar ligt de grens van het leervermogen en hoe zoek je een trainingsgrens op zonder dat je je paard overvraagd, beledigd of onrecht aan doet. Hoe daag je je paard uit zonder die grens voorbij te gaan en hoe blijf je consequent zonder het respect te verliezen.

    De leerlingen die al langere tijd bij mij lessen zeggen wel eens dat hoe hoger ik zelf in de sport ging rijden, hoe meer ik gefocust raakte op de basisbeginselen van het rijden. Toen ik naast Whatnow ook mijn merrie Zoohee in de Grandprix mocht starten ging ik nog meer focus op de basis leggen. Zowel in mijn eigen training als tijdens de lessen die ik geef. Een aantal leerlingen viel dit heel nadrukkelijk op en gaven mij dit ook terug als feedback. Gelukkig positief.

    De afgelopen jaren heb ik heel wat bijgeleerd. Doordat ik zelf (een klein beetje) ouder, volwassener en wijzer geworden ben kan ik steeds beter analyseren wat ik goed en fout gedaan heb. Ik ben er ook van overtuigd dat het leven zo werkt. Je leert van ervaringen en zo maak je van jezelf iemand die continue zichzelf ontwikkeld, mits je de instelling hebt dat je ervan wilt leren.

    Met mijn eerste eigen paard heb ik behoorlijk wat fouten gemaakt. Ik had geen geld om dure lessen te volgen en was zodoende altijd zelf wat aan het aanmodderen en reed mee in de groepslessen op de vereniging. Daarnaast was ik opgewonden standje en wilde ik vaak mijn zin doordrijven. Dat was thuis zo, op school, maar ook op het paard. Af en toe denk ik er wel eens aan terug en ben ik erg blij dat paarden niet uit de school kunnen klappen wat er allemaal gebeurd is door mijn onkunde en ongeduld.

    Zo maakte mijn merrie altijd een vliegende wissel in de contragalop. De wil om dat te overwinnen en verder te komen maakte dat ik met regelmaat mijn geduld verloor en haar niet op mis te verstane wijze probeerde wijs te maken dat het niet juist was dat zij wisselde.

    Een aantal leerzame jaren later waarin ik ging werken voor een baas en zodoende geld verdiende waar ik lessen van kon volgen, zorgde ervoor dat ik toch met behoorlijk succes in de klasse Z1 kwam te rijden met ditzelfde paard. Langzaam werd er tijdens mijn lessen gewerkt aan de vliegende galopwissel maar dit werd een kansloze onderneming. Ik had, zo eigenwijs als ik een aantal jaren daarvoor was, mijn merrie heel duidelijk geleerd dat een vliegende wissel in een bijna doodervaring resulteerde. Mijn merrie besloot dan ook om voor geen goud een wissel te springen en als het wel lukte werd het voor mij een bijna doodervaring want ze schoot er vervolgens in blinde paniek vandoor.

    Een hele heldere les durf ik dit te noemen. En voor alle lezers die hier ook wel eens mee te maken hebben….. straf het niet af want later als je groot bent….

    Terug naar de vraag…… De worsteling met mezelf heb ik ook met regelmaat gehad. Hoever kan ik nu gaan in de training om verder te komen en mijn doelen te halen? Op welke manier hou ik mijn paarden vrolijk en blij en laat ik ze plezier hebben in de training? Hoe trigger ik mijn paard om net een stapje meer te doen? Hoe help ik mijn paard de grenzen in de training verleggen om sterker te worden of juist soepeler? En op welke manier blijf ik mezelf prikkelen om door te zetten, ook als het tegenzit.

    Voor mij begint het met het stellen van doelen. Ik probeer echt heel realistisch over een doel te zijn en wil daarbij echt zeker weten dat het haalbaar is voor mij en mijn paard. Om dit te toetsen vraag ik mijn trainers om advies en hulp maar grijp ik ook terug naar mijn eigen gevoel. Heb ik voldoende uitdaging in dit doel? Ben ik de enige die dit doel kan beïnvloeden?

    Wanneer dit allemaal voor mijn gevoel en redenatievermogen klopt ga ik aan de slag met het stellen van tussendoelen en trainingsdoelen zodat ik de training heel bewust kan opbouwen. Daarnaast blijf ik altijd naar mijn gevoel luisteren. Voelt iets goed aan? Is de communicatie juist met mijn paard en merk ik een positieve reactie bij mijn paard na afloop van de training. En vooral, hoe voelt het paard de dag na de bewuste training aan laat mij weten of ik op de goede manier bezig ben of dat ik een andere aanpak moet zoeken?

    De training  bouw ik zo op dat de paarden sterker, soepeler en meer uithoudingsvermogen krijgen en dit doe ik echt met veel rust, afwisseling en nadenken. Vanaf de eerste stappen onder zadel ga ik al opbouwen. Een paard moet sterker kunnen worden, soepeler kunnen worden en meer uithoudingsvermogen krijgen. Dat is ook echt de rode draad in mijn training. Ook leer ik ze eerst klein gaan voordat ze groot mogen lopen. Eerst lullig lopen en dan pas vlammen.

    Ik doe veel aan krachttraining, schakelen, overgangen en dit ook in zijgangen. Doordat mijn paarden vrij aardig aan de hulpen zijn (kan altijd beter) voel ik aan tot waar ik kan gaan en wanneer ze minder op de hulpen gaan reageren omdat ze moe worden of het niet (meer) begrijpen. Wanneer mijn paarden een signaal afgeven dat ze het niet aankunnen door te drammen, scheef te gaan lopen of te knarsen, staartzwiepen of wat dan ook ga ik de opdracht op een andere manier geven. Doen ze dan wel het gevraagde beloon ik overduidelijk en wanneer ze het niet doen ga ik op zoek naar een andere aanpak.

    Daarnaast blijf ik ook nog steeds een mens en verlies ik, net als ieder ander, weleens mijn gevoel of geduld en is de prestatiedrang iets te groot en vraag ik toch teveel door of word ik erg onrustig. Daarna voel ik me rot en schuldig en soms kan ik er wel van janken. Zulke momenten zorgen meestal niet voor een positieve ontwikkeling in de training maar ook dat hoort erbij. Ze zorgen er wel voor dat ik weer scherp bij mezelf blijf.

    Ik denk dat ik inmiddels wel van mezelf mag zeggen dat ik door mijn simpele en no nonsens manier van trainen mijn paarden ver boven hun verwachte kunnen gebracht heb. Twee doodsimpele paarden heb ik op kunnen leiden naar het hoogste niveau en ik ben steevast van plan om dat nog eens te herhalen met andere paarden.

    Met mijn mentale grens discuseer ik niet meer. Ik weet inmiddels wat ik kan en ik weet ook dat ik kan aanvoelen of mijn paarden het gevraagde aankunnen. Door alle opgedane ervaringen is mijn zelfvertrouwen daar enorm in gegroeid en heb ik daar ook voldoende bevestiging op gehad.

    De grenzen zoek ik op door te blijven voelen en te luisteren naar wat mijn paarden aangeven in de training. Mijn vos probeert altijd alles voor me te doen en doet alles op zijn karakter. Mijn merrie doet liever niet zoveel maar als ik haar op de juiste manier kan motiveren doet ze alles en kan ze er zelfs eens schepje bovenop doen. Ook dat is een kwestie geweest van leren, erover nadenken en achteraf analyseren. Daar heb ik uiteraard ook fouten in gemaakt door mijn merrie op dezelfde snelheid op te trainen als mijn vos wat zij dus niet aankon.  Dat is een heel groot en goed leermoment geweest.

    Je paard uitdagen zonder te overvragen heeft ook te maken met hoe goed je je paard kunt aanvoelen. Zelf rij ik haast alle dagen dat ik train in de binnen- of buitenbak. Ik doe een warming-up, rij nooit vaker dan 1 keer heel de hoefslag rond en wissel veel af qua overgangen, tempowisselingen, figuren en zijgangen. Zo krijgen mijn paarden elke keer een nieuwe opdracht waardoor ze scherp blijven en op moeten letten. Na de warming-up ga ik aan het werk met mijn trainingsdoelen maar mocht dat doel niet passen bij hoe mijn paard aanvoelt of hoe ik aanvoel dan pas ik dat direct aan. Ik speel dan in op de situatie van die dag.

    Na de training doe ik een cooling-down waarbij ik zorg dat ze weer op adem zijn en als het weer het toelaat stap ik over het terrein uit of rij ik over de rand van de akker naast de stal. Mijn paarden komen er naast hun training nog uit om in de paddock te staan waarbij ze ook echt contact kunnen hebben met elkaar.

    Het consequent zijn is iets wat ik van nature al heb en ik ben daarin ook erg duidelijk. Wanneer ik mijn paarden iets nieuws aanleer doe ik dat elke keer met dezelfde hulp en vaak ook op dezelfde plek. Wanneer dat goed gaat ga ik pas afwisselen. Wanneer ze voor me uit gaan denken doe ik de oefening afwisselen met een wachtoefening waarin ik opeens een overgang terug maak of een hele andere lijn inzet.

    De manier waarop je je paard beloont is daarin ook een hele belangrijke. Elke mens en dier leert beter wanneer het op de juiste manier en op het juiste moment beloont wordt en heeft minder plezier in leren wanneer het constant op fouten gewezen wordt en er op gemopperd wordt.

    Terug naar de korte versie van de vraag: hoe ik omga met het mentale aspect wat bij mij als ruiter ligt als ik train met het doel verder te komen in de dressuur.

    Ik blijf mezelf ontwikkelen door te trainen bij trainers die mij ook op dit gebeid begeleiden en mij altijd weer voor een paar dagen of weken weten te motiveren om door te zetten (ik werk en train meestal alleen en dat is niet altijd makkelijk als ik het erg druk heb en lange dagen maak)

    Ik blijf na elke training, tijdens het uitstappen of later als ik thuis ben, analyseren wat ik gedaan heb en hoe dit aanvoelde waarbij ik besluit om op deze manier door te gaan of juist verder te kijken naar een andere manier waarop ik mijn training kan aanpakken.

    Ik probeer altijd mijn paarden aan te voelen. Niet alleen als ik met ze aan het trainen ben maar ook hoe ze in de stal staan, hoe ze meelopen in de paddock en wat het gedrag is in de paddock en ook hoe de reactie is op mijn aanwezigheid. De belangrijkste hierin is hoe ze aanvoelen zodra ik in het zadel zit. Dan weet ik meestal al genoeg.

    Ik weet dat elke rit een leermoment is voor mijzelf en mijn paarden en heb leren accepteren dat daar fouten bij horen en dat ik daar ook weer van leer.

    Ik geniet!

  • Deel dit bericht via social media

  • Reacties

  • 1 Reactie

    Wat heerlijk inspirerend geschreven. Eigenlijk doe ik niet heel anders en geniet ik volop. Nu leren vertrouwen op mijn gevoel waardoor ik nog beter kan luisteren naar mijn paard. Dank je wel

    Reageer
  • Blijf op de hoogte

    Elke maand een nieuwe video, een nieuwe vraag-van-de-maand en de aanbieding van de maand!!!

    Verstuur