fbpx
  • Column 3 - 2012 Meer en meer.....

    In mijn vorige blog schreef ik over mijn debuut in de Lichte Tour. Sindsdien ben ik weer heerlijk verder aan het trainen. Met meerdere paarden in de sport en een 36-urige werkweek en een aantal privélessen vraagt dat wel wat planning.

    Nu ben ik sowieso al van het plannen. Als jong meisje deed ik niks liever dan lijstjes maken op de computer. Wat neem ik mee op wedstrijd, wat neem ik mee op vakantie, wat heb ik allemaal en vooral….. wat wil ik nog kopen. Die laatste lijst was veruit het langste.

    Tegenwoordig heb ik nog wel lijstjes, maar dat is dan meer mijn agenda, mijn things-to-do-at-work-lijstje en mijn wedstrijdplanning. Die laatste probeer ik zo vroeg mogelijk al in te vullen zodat ik mijn overige activiteiten daaromheen kan plannen. Zo wist ik in januari al te vertellen waar ik in de komende wintermaanden op wedstrijd ga.

    Na mijn debuut ben ik eens flink gaan nadenken over de plannen met de paarden. Maar niet alleen met de paarden. Ook wat ik zelf wil. Mijn hart ligt van jongs af aan al bij de paarden, maar ik heb nooit de stap durven en kunnen zetten om daar ook mijn beroep van te maken. En de vraag….. zou ik dat dan nog wel willen?

    De lijstjes waren dan ook de afgelopen weken niet aan te slepen. Lijstje op de computer hier, op een kladje daar, een stukje in mijn telefoon en op de achterkant van een boodschappenbonnetje. Wat wil ik nu echt, de voordelen, de nadelen en weer andere plannen. Een opleiding volgen? En welke dan? Want waar wil ik heen? En de paarden dan? En het lesgeven? Waar word ik nu blij van.

  • Dat is ook de reden waarom een nieuw blog even op zich liet wachten. Door alle plannen en ideeën zag ik door de bomen het bos niet meer.

    Inmiddels ben ik er wel grotendeels uit en heb ik hier en daar wat afspraken staan om eens te praten over mijn toekomst. En tja, verrassend is het niet. Mijn dromen en gedachten zijn allemaal opgebouwd uit ideeën op en rond de paarden. Dat wordt uiteraard vervolgd.

  • De laatste maanden heb ik ook elke keer zo’n “De puzzelstukjes vallen op de plek”-gevoel. Ken je dat? Misschien heeft het ook wel te maken met mijn toekomstplannen, of misschien zie ik ze wel vliegen, maar leuk is het zeker!

    Zo had ik mij geselecteerd voor de MacRider regiofinale met Whatnow. We hebben hard ons best gedaan en we mochten een week later terugkomen voor de kwartfinale. Een hele happening natuurlijk. Op vrijdagavond hebben we heel hard ons best gedaan maar het ontbrak ons toch aan ervaring tussen al die andere combinaties. Helaas niet door naar de halve finale. Beetje een teleurstelling, maar aan de andere kant is het ook een mooi leermoment geweest. Nutteloos was het zeker niet!

  • Opeens was daar dus de vrije zaterdag. Die ochtend kon ik uitslapen en terwijl ik aan mijn ontbijt zat, ging de telefoon. Een haastige stem: “Heb je wat te doen vandaag? We zitten omhoog, we hebben een jubileum en er is een demonstratie uit gevallen….. Kan jij komen? Ik hoefde daar niet over na te denken….. Ik heb mijn spullen bij elkaar geraapt, de trailer weer aangehaakt en onderweg naar stal verzonnen wat ik dan wel niet allemaal moest laten zien en vertellen. En wat was dat leuk om te doen! Ik heb eigenlijk heel simpel laten zien en onder woorden gebracht wat ik doe in de dagelijkse training en waarom ik dat doe. 

  • Voor mij niet heel bijzonder omdat het een dagelijkse happening is. Voor de toeschouwers was dat natuurlijk niet zo. Doordat ik de training opbouwde naar de oefeningen die op de hoogste niveaus gevraagd worden, was het voor het publiek ontzettend leuk en leerzaam om te zien. Whatnow vond het ook prachtig en het applaus werd met de oortjes naar voren in ontvangst genomen.

    En poef…. Daar lag weer een puzzelstukje…. Want dit kon op het lijstje: “Heel leuk!”

    Ook hebben de wedstrijden niet stil gelegen. Met Whatnow heb ik nog een tweede keer gestart in de PSG. De spanning was nu een stuk minder en ik heb al meer durven rijden tijdens de proef. Na afloop van de proef kon ik heel goed voor mezelf uitfilteren wat ik goed deed en waar ik de volgende keer beter op moet letten. Tijdens mijn proef kwam er namelijk een familie langsfietsen. Niet dat er een fietspad naast de ringen ligt, maar de berm was blijkbaar breed genoeg om daar overheen te trappen.

    Twee ventjes op kleine fietsen, met ratelkraaltjes om de spaken, kwamen hard vooruit gefietst. Zij parkeerden hun fietsen vlak achter het juryhokje en gingen daar op zoek naar… tja…. Naar wat zoeken jonge ventjes eigenlijk? Papa kwam erachteraan en hij stopte halverwege de wedstrijdring om te kijken naar mijn verrichtingen. Hij liet zich half tegen het hek vallen. Een stuk daarachter kwam de mama aanfietsen. Achterop een kinderzitje. Zij had daardoor wat meer moeite om al fietsend vooruit te komen in het gras.

    Jullie lezen het al. Mijn concentratie was helemaal uitstekend. Ahum! Ik weet precies wat er zich om de ring afgespeeld heeft. Toch is dat niet helemaal waar. Ik heb het allemaal gezien en geconstateerd maar ik wist elke keer mijn focus op de lijnen van de proef te houden. Als ik er zo bezig mee geweest was, als de tekst hierboven doet lijken, dan had ik in de eerste hoek al stil gestaan en was mijn paard omgedraaid en in een behoorlijke galop richting uitgang verdwenen.

    Nadat ik in mijn ooghoek de fietsers zag aankomen, dwong ik mijzelf om mijn focus terug te leggen bij de proef. Dáárom liep mijn paard door. Ik voelde dat hij ook ontdekte dat er iemand rond aan het rennen was achter het juryhokje. En toch was het mijn focus die ons vertelde dat we door de hoek heen moesten rijden en de diagonaal op moesten om de pirouette te rijden.

    Na de pirouette waren de fietsers er uiteraard nog steeds, maar mijn focus stuurde ons wederom door de hoek heen om de nieuwe diagonaal op te gaan voor de serie om de 4.

    En zo wist ik dus, dat ik ondanks mijn afleidingen wel weer geleerd had om nu te blijven focussen op waar ik mee bezig was. Het was top geweest als de fietsers mij niet opgevallen waren, maar zover ben ik nog niet. Dat komt allemaal wel. En door dit verhaal kwam ik weer een puzzelstukje tegen….. het mentale aspect rond het rijden van wedstrijden….. Die kwam ook op het lijstje te staan!

    Ook wat betreft de stalling is er iets veranderd. Door omstandigheden was ik rond aan het kijken naar een andere stalling. Heel dubbel omdat ik het toch erg naar mijn zin had op de oude locatie. De afgelopen maand ben ik al verhuisd met de paarden naar een nieuwe stal. Toeval (of puzzelstukje??) wilde dat er precies op de stal waar ik contact mee zocht een vacature was voor de vrijdagavond groepsles. Voordat ik daar heen ging was ik daarvan niet op de hoogte. En nu krijg ik daar de kans om naast die groepsles ook privélessen te geven aan iedereen die dat wil. Ook voor mensen die niet met hun paarden op deze stal gehuisvest zijn.

  • Alvast een begin van wat nog gaat komen? De toekomst zal het leren. Voor opleiding nummer één is de aanmelding al verstuurd. De andere opleiding zal snel volgen. Een tijd gaat aanbreken waarbij alles aankomt om plannen en organiseren. En laat dat nu één van mijn sterke kanten zijn.

    Mijn puzzel is in ieder geval bijna compleet. In mijn hoofd zie ik het plaatje al wat erop staat!

  • Blijf op de hoogte

    Ontvang nieuwe blogs, kortingsacties en andere inspirerende berichten

    Verstuur

Door de site te te blijven gebruiken, gaat u akkoord met het gebruik van cookies. meer informatie

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen.

Sluiten