fbpx
  • Column 2 - 2012 Het is nu meer dan alleen een proefje rijden

    Een jaar of 20 geleden besloot ik dat ik naast het buiten rijden ook mezelf wel wilde laten zien op het dressuur- en springterrein. Ik werd lid van een ruitersportvereniging en ging groepslessen volgen. Na een tijdje dacht ik dat ik goed genoeg was om mezelf in te schrijven voor een wedstrijd. Op mijn fiets vertrok ik naar het wedstrijdsecretariaat waar ik vervolgens de rest van de avond allerlei papieren zat in te vullen. De contributie en de kosten voor de startkaart had ik netjes in een envelopje gestoken en na een aantal weken kreeg ik met de post mijn startkaart en een stapel startcoupons.

    Nadat ik mezelf had ingeschreven, begon de voorbereiding. Dat bestond uit het kopen van een passend rijjasje en nieuwe rijlaarzen. Want die oude laarzen, die konden echt niet meer.

    In de clubles oefenden we de proefjes nog een keertje en langs de weg oefende ik enthousiast het uitstrekken van de draf en de galop.

    En toen was het zover……Op de betreffende wedstrijddag haalde ik mijn paard uit de wei. Wassen bestond uit een emmer water over het paard heen gooien, insmeren met shampoo die ik van moeders gepikt had en nog een paar emmers water om alles weer uit te spoelen.

    Ze kon mooi drogen in het zonnetje terwijl ik vlechten in haar manen maakte. Dan opzadelen, hoofdstel in en onder de man vertrok ik, geheel in mijn wedstrijdtenue, richting wedstrijd. Wat voelde ik me dan stoer langs de weg! Op de wedstrijd was ik druk met alles en iedereen bezig, behalve met proeven rijden en mijn punten waren dan ook meestal dramatisch. Maar, plezier had ik wel. Hoewel ik diep van binnen wel flinke frustratie had dat het maar niet wilde lukken.

    Na een paar keer starten op de eigen vereniging besloot ik het verder te zoeken en schreef mezelf in voor een kringwedstrijd. Ik had mijn vader zo gek gekregen om een auto te lenen die de trailer mocht trekken en via de boer kon ik een trailer lenen. De voorbereiding bestond toen uit het kopen van een hooinet en transportbeschermers. De emmer voor het water kon ik wel van stal meenemen.

  • De heenreis ging wat schokkend. De merrie besloot om ons te doen headbangen tot we er helemaal zat van waren. Elke 50 meter gaf ze een flinke bok. De proef was dramatisch. Paard kwam gestresst van de wagen, ik had stress, papa was er klaar mee en naast het rijden met de auto en trailer hield het voor hem op. Ik ben geloof ik tien keer door de ring gevlogen en dat ik überhaupt nog punten kreeg is me een raadsel. Terug was nog erger. Het duurde namelijk een paar uur voordat het paard weer op de trailer stond. Toen het terrein haast leeg was, liep ze erop alsof er niks aan de hand was en gingen we al schokkend en schuddend naar huis.

  • Ik vraag me nog wel eens af, hoe ik mijn pa zo gek gekregen heb om na dit avontuur nog eens weg te gaan. Dat was zo mogelijk nog erger! En toen was wel de laatste keer!

    Nu, 20 jaar later, bestaat het rijden van een proef uit veel meer. De voorbereiding is eigenlijk belangrijker dan de proef zelf.

    Leren paardrijden is een proces wat ergens begint, maar nooit stopt. Je bent werkelijk nooit uitgeleerd. En naarmate je beter leert rijden, wordt ook je drang naar kennis groter. Tenminste zo werkt het bij mij.

    Voor mijzelf gaat zoiets in fases. Meestal begint er diep in mij iets te borrelen. Daarna gaan mijn hersens aan het werk en vervolgens ga ik op zoek naar de antwoorden op de vragen.

    Ik begin steeds beter te begrijpen waar ik mee bezig ben maar vind het ontzettend belangrijk om dat te blijven ontwikkelen. Daarom heb ik met regelmaat les, doe ik mee aan clinics of bezoek ik ze en laat me regelmatig filmen om zo kritisch naar mijn trainen te kunnen kijken.

    Daarnaast ga ik steeds meer beseffen dat ‘alles eromheen’ ook moet kloppen. Dus niet alleen het juiste paard en de juiste motivatie en rijkunst van de ruiter, maar ook stalling, management, verzorging, trainingsopbouw, wedstrijdplanning en de juiste mensen om je heen die je daarmee helpen.

  • Voor het volgen van rijlessen vind ik het enorm belangrijk dat er een goede klik is tussen de trainer en mezelf. Daarnaast moet je als ruiter zelf ook genoeg kennis hebben om in te schatten of de wijze van lesgeven bij jou en je paard past. Zelf kijk ik absoluut verder dan mijn neus lang is en mijn instructrice doet dat ook. Op die manier lijkt het soms meer een ‘training samen’. Ik voel op het paard, zij ziet en vult aan vanaf de grond. 

  • Op die manier leer ik heel veel bij en niet geheel onbelangrijk, wordt mijn paard getraind op de voor hem zo prettig mogelijke manier. Een manier die hij begrijpt. Door de training wordt mijn paard steeds sterker. Logisch, want dat is ook het doel van de training. En naarmate hij sterker wordt, gaan de oefeningen ons makkelijker af en kunnen we proberen nieuwe oefeningen aan te leren. Over mijn lessen en trainen ben ik er dus wel uit. Dat gaat prima!

    Om fijn en goed te kunnen trainen ga ik ook steeds hogere eisen stellen. Niet alleen moet het materiaal wat ik gebruik, voor paard of mijzelf, goed zijn maar ook heb ik wel wat eisen aan de omgeving waarin ik mijn paard stal en waar ik train. De omgeving waarin ik train is voor mij minder belangrijk dan de bodem van de baan waar ik in mag rijden. Een goede vlakke baan, niet te hard en niet te zacht, is toch wel erg prettig. Thuis loop ik wel eens te mopperen,  maar toen ik een paar weken terug op een andere locatie aan het rijden was, werd ik toch weer blij van de baan bij ons thuis.

    Maar iets minder berg en dal zou wel fijn zijn.

    De paarden staan op een stal die gelegen is tussen de woonhuizen en de voetbalvelden. Inmiddels zijn ze gewend aan de toeters, gejuich bij een doelpunt, rondvliegende ballen, blaffende honden en rondrennende kinderen. En dat is best makkelijk wanneer je op wedstrijd komt. Maar wat heb ik zelf aan al die geluiden en bewegingen moeten wennen.

    Ik ben gelukkig gezegend met een hele boel leuke en betrouwbare mensen om mij heen. Mensen die me steunen en supporteren, maar ook mensen die wel eens een andere mening toebedeeld zijn en niet schromen om me dat duidelijk te maken. Mensen die voor dag en dauw opstaan om met me mee te gaan op concours en mensen die altijd klaar staan om de paarden aan de hand te stappen, te poetsen of in de paddock te zetten. Dat laatste is ontzettend fijn omdat ik zelf een fulltime baan heb en de paarden vaak alleen in de avonduren kan trainen. Andersom probeer ik er ook voor hen te zijn. Met een vraag, advies, een ritje ergens heen of het uitlenen van de trailer. En heel soms zet ik wel eens iemand op mijn paard, om op die manier duidelijk te maken wat ik bedoel.

  • Een wedstrijdplanning maken is ook iets wat ik met veel plezier doe. Er zijn genoeg leuke concoursen in de omgeving die ik niet wil missen en waar naast de sportiviteit ook veel gezelligheid te vinden is. Ik heb zelf een auto en een trailer en kan dus gaan en staan waar ik wil.

    Waar maak ik dan nog een probleem van…..?

    Een paar weken terug ben ik op een lezing geweest die gegeven werd door Joep Bartels en Anky van Grunsven. “De weg naar succes” was 

  • de titel van die lezing. Voor mij was deze lezing aan de ene kant bevestiging dat ik echt wel de goede weg aan het bewandelen ben, maar aan de andere kant een eye-opener wat betreft mijn eigen wijze van reageren en denken richting de wedstrijd.

    Want ondanks dat ik al jaren wedstrijden rij, steeds betere paarden heb gekregen om te mogen rijden en veel goede resultaten geboekt heb, ben ik stiekem zo nerveus als een klein kind die op schoolreisje gaat. Daarnaast leg ik mezelf een soort prestatiedwang op. En dat allemaal omdat ik naar mezelf toe totaal niet overtuigd ben van mijn kunnen. En dat was echt eng om bij mezelf te constateren!

    Het vreemde is dat ik dit puur naar mijzelf toe is. Want als ik zelf lessen geef, weet ik vaak in korte tijd de vinger op de zere plek te leggen en kan ik zeker paard en ruiter motiveren om met veel plezier tot trainen te komen.

    Gelukkig hadden Joep en Anky tijdens de lezing een paar hele goede tips die ik ook echt in mijn interne geheugen probeer te branden. Ik ben een behoorlijk extravert persoon. Naar de wedstrijd toe, ben ik net als vroeger met mijn eerste paard, met alles bezig. Ik regel dit nog even! Ik rij daar nog even langs! Ik ben dit vergeten!

    Ik ben dus totaal niet bezig met dat wat ik wil gaan doen. Ik lijk het zelfs te omzeilen. De tip was om jezelf dan introvert voor te bereiden. Dus op mezelf zijn, van tevoren zorgen dat alles geregeld is en dat ik de focus kan leggen op hetgeen wat ik leuk vind om te doen. En dat is met plezier (wedstrijd) rijden.

    Tijdens het losrijden probeer ik de focus of concentratie bij mezelf en het paard te houden. Ik probeer me af te sluiten voor geluiden, reclameborden, startende tractoren en andere ruiters die gezellig een babbeltje willen maken. Dat gaat me steeds beter af. De laatste wedstrijd ging het even mis. Eén van de meiden die met mij mee waren werd een paar keer gebeld door wat thuisblijvers. “Of ze een deken voor je mee moeten nemen?” was uiteindelijk voorzichtig de vraag. Grblm, murmel, prutter, kwam er bij mij uit. “Nee dus!” was het antwoord wat terug gegeven werd! Achteraf hebben we er wel lol om gehad, maar ook baalde ik. Ik had me dus toch uit mijn concentratie laten halen. Maar door er over te praten kon ik van een big issue toch weer iets kleins maken en er mijn eigen leermoment uit halen.

  • In november ben ik voor het eerst ZZ zwaar gestart en ben de afgelopen maanden van alles tegen gekomen. Totale overrompeling dat ik in mijn eerste proef een punt haalde, dat ik een keertje dubbel winst behaalde en dat ik een keer geen punt haalde. Voor mezelf ben ik ook tegen alles opgelopen. Te kort los gereden, te lang los gereden, teveel stress, te gemakzuchtig, file onderweg en daardoor op een andere tijd mogen starten en veel te vroeg aanwezig zijn zodat ik het echt niet vol kon houden om introvert te zijn. Met mijn paard word ik,

  • ondanks dat ik hem alleen opgeleid heb, nog steeds meer en meer een combinatie. De afstemming wordt per dag beter en dat is geweldig. 

    En of ik nu gespannen ben, te kalm ben, te lang erop zit, te kort erop zit, hij doet het werk gewoon allemaal. Altijd met de oortjes naar voren! En hij geeft me dan beleefd terug wat ik niet goed doe. Ben ik gespannen, dan is hij dat ook. Ben ik te relaxt, dan is hij dat ook. En een betere graadmeter voor mezelf kan ik niet hebben. Nog steeds ben ik op zoek naar de juiste weg in het losrijden, nog steeds werk ik aan mezelf om samen te smelten met mijn paard zodat we samen door de baan kunnen dansen.

    Komende weken ga ik hier mee verder. Allemaal als voorbereiding op mijn lichte tour debuut. Iets waar ik naar uit kijk, maar ook waar ik enorm tegenop zie. Gelukkig bestaat er ook zoiets als een oefenwedstrijd. En daar ga ik dus zeker gebruik van maken!

  • Blijf op de hoogte

    Ontvang nieuwe blogs, kortingsacties en andere inspirerende berichten

    Verstuur

Door de site te te blijven gebruiken, gaat u akkoord met het gebruik van cookies. meer informatie

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen.

Sluiten