fbpx
  • Column 1 - 2012 Een paard is geen kip!

    Als jong meisje werd ik besmet met het paardenvirus. Mijn vader wordt hiervoor nog steeds als schuldige aangewezen. Wij woonden onder aan een dijk in een (toen) klein dorpje onder de rook van Rotterdam. Wanneer er een paard over de dijk liep, dan riep mijn vader altijd: “Kijk, een kip!” Mijn standaard reactie was dan altijd: “Nee papa, dat is een paard!”

    Pas geleden kwam ik mijn foto album tegen uit mijn baby tijd. Hierin zitten niet alleen babyfoto’s maar ook de omtrek van mijn handjes en voetjes, wanneer ik mijn eerste tandje kreeg en het eerste woord wat ik duidelijk herkenbaar kon uitspreken. Helaas voor iedereen die met de vinger naar mijn vader wijst… mijn eerste woordje was toch echt het woord paard!

    Op mijn zevende mocht ik paardrijlessen gaan volgen en op mijn twaalfde kreeg ik mijn eerste (lease)pony. Toen ik daarop kon meelopen, en dat was vrij vlot aangezien ik gezegend ben met stelten waar een steltloper jaloers op is, heeft een kennis van mijn moeder een ander paard voor me geregeld.

    Ik ben altijd verschrikkelijk fanatiek geweest in het rijden, maar vooral in het rondrijden als Xena the Warrior Princess, verkleedpartijen te paard en de meest ingewikkelde routes rijden, met boterham in de rugzak en de walkman (jaja, zo’n apparaat met een cassettebandje) op. Ik maakte mijn eerste paard zelf zadelmak in de wei met hulp van mijn kleine zusje die heel hard haar best deed, maar eigenlijk ook niet wist waar ze mee bezig was. Dat was ook helemaal niet belangrijk. De pret stond voorop en wonder boven wonder ging het dan ook goed. We hebben echt helemaal dubbel gelegen. Het paard vond het gelukkig allemaal best, zeker als we op ons buik aan het andere eind van de longeerlijn hingen en met mach 5 de wei onbedoeld sleepten. Dat was (toen) wel het favoriete spelletje. Gelukkig mochten we van de boer een stukje wei afzetten en toen ging het een stuk beter.

    Het echte rijden leerde ik pas toen mijn merrie inmiddels een jaar of 8 was. Ik wilde eigenlijk ook wel eens leuk meedoen op wedstrijden en ik ben privelessen gaan volgen. Vanaf dat moment ging het rijden een stuk makkelijker, hoewel het een hele omschakeling was. Binnen twee jaar haalden we de eerste punten in de klasse Z1 en ik was zo trots als een pauw. Ik voelde me toen heel wat en dacht dat ik nu echt kon rijden. Nu weet ik dat dat helemaal niet zo was.

  • Op de stal waar ik stond opende mijn rijderij wel een deur en ik mocht de handelspaarden rijden en uitbrengen op wedstrijden. Na een paar maanden mocht ik ook de jonge paarden beleren en vanaf die tijd ben ik pas echt gaan leren rijden. Ik leerde dat niet alle paarden hetzelfde zijn en dat een hengst echt heel anders is dan een merrie. Ik zie mezelf er nu nog afvliegen, terwijl de andere hengst met zijn amazone niet wist hoe snel ze de bak uit moesten komen. De begeleider op zijn kont erachteraan omdat hij niet los wilde laten. Wat was die hengst op dat moment woest zeg. Gelukkig is dat ook helemaal goed gekomen.

  • Van het één kwam het ander en na een paar jaar ben ik gestopt op die stal en mocht ik van een goede kennis een paard kopen. Dat paard heb ik uitgebracht in de sport en na een klein jaar werd hij verkocht voor heel wat meer geld. Vervolgens mocht ik met dit geld investeren in een nieuw paard. Maar zoals dat bij elke vrouw gaat, ging dat natuurlijk helemaal mis. In plaats van een 2,5 jarige ruin kocht ik een drie maanden oud merrieveulen EN twee 2,5 jarige hengsten. Ik was wel zo slim om dit vooraf even af te stemmen maar ik had geen idee waar ik aan begon. Een fulltime baan, mijn eigen merrie die inmiddels een veulen had, een paard in training van iemand anders en twee jonge hengsten die beleerd moesten worden.

    Een van de 2,5 jarige hengsten was een vos. Vanaf het eerste moment dat ik op de vos ben gaan rijden had ik er een speciaal gevoel bij. Natuurlijk was het de bedoeling dat hij verkocht zou worden, maar ik besloot echt van hem te genieten. Onze eerste wedstrijden waren een grandioos succes en ik weet niet eens meer hoeveel punten we haalden maar ik was binnen twee wedstrijden door de B heen. De vos heeft echt een super instelling en ik zat er altijd met een grote smile op.

    De afgelopen jaren zijn we door de klasses heen gevlogen en toen mochten we na een super seizoen in de Z2 de overstap maken naar het ZZ licht. Zoveel zenuwen had ik nog nooit gehad en helemaal strak reed ik mijn eerste proeven. Dat ging werkelijk voor geen meter en eigenlijk gingen mijn punten alleen maar omlaag. Wat een frustratie was dat zeg. Slapeloze nachten, discussies met andere paardenmensen en uiteindelijk ben ik overgestapt naar andere instructie.

  • Dit betekende de ommekeer en in de training gingen we met sprongen voorruit. De eerste keer in de ring was het nog niet op en top maar we scoorden toch haast 60%. Dat was voor mij een opsteker en ik besloot er nog verder voor te gaan. Ook aan mijn paard merkte ik dat hij veel meer plezier kreeg in de training omdat hij nu begreep wat de bedoeling was. Fouten maak ik nog genoeg en nog steeds, maar we zijn nu echt een team geworden.

    De punten in het ZZ licht waren vrij snel binnen en eind 2011 

  • besloot ik om de overstap te maken naar het ZZ zwaar. Dit ging echt buitengewoon goed en ik sloot het jaar af met 6 punten uit 5 proeven. Toen ben ik even gestopt met de wedstrijden. Het ging zo hard en ik had moeite om daarmee om te gaan. Het is nieuw voor mij en op de een of andere manier legde ik mijzelf een soort prestatiedwang op. Dat voelde niet fijn en ik ben hiermee aan de slag gegaan. De trainingen thuis gaan nog steeds super en de wedstrijden ga ik nu weer oppakken.

    Komende zomer hoop ik mijn PSG debuut te mogen maken met de vos en in deze blog/column wil ik jullie laten delen in alles hieromheen. Ik heb op dit moment drie paarden waarvan ik er twee uitbreng in de sport. Daarnaast nog een jong paard die ik rustig aan het klaarmaken ben voor de wedstrijden. Ook met de andere paarden wil ik toch wel proberen om het hoogste niveau te gaan halen, maar stap voor stap en vooral met het welzijn van de paarden voorop.

    Ik hoop op jullie een kijkje in de keuken te geven van iemand die een verschrikkelijk uit de hand gelopen hobby heeft en zodoende de afgelopen jaren bijna alles opzij gezet heeft om samen met haar paarden te trainen naar het hoogst haalbare.

  • Blijf op de hoogte

    Ontvang nieuwe blogs, kortingsacties en andere inspirerende berichten

    Verstuur

Door de site te te blijven gebruiken, gaat u akkoord met het gebruik van cookies. meer informatie

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen.

Sluiten