• Angst overwonnen!

    “Yes!” Ik spring een gat in de lucht! Ik ben eerste in de eerste selectieproef. Ik heb dubbel winst en kan me selecteren voor Ermelo. Voorzichtig denk ik al aan dat avontuur en ben ontzettend trots op de merrie die ik zelf gefokt heb. Als veulen kreeg ze een eerste premie, als driejarige werd ze ster, voorlopig keur, prok, ibop en dus elite. Met een grote glimlach loop ik met envelop, beker en oranje strik richting trailer. “Gefeliciteerd!” wordt er van verschillende kanten naar me geroepen. Bij de trailer beloon ik mijn knappe merrie en zoek mijn spullen bij elkaar om straks weer op tijd klaar te zijn voor de tweede ronde.

    Mijn vriendin komt aanlopen bij de trailer. “Je start als laatste! Om drie uur mag je de ring in! Echt super gedaan!” Ik kijk op mijn telefoon naar de tijd. Nog een uur voor ik de ring in mag. Ik pak mijn proevenboekje en lees de proef nog eens door. In mijn gedachten loop ik de lijnen door en na een kwartier ga ik opzadelen. Mijn merrie werkt goed mee en stapt netjes om zodat ik er goed bij kan met het opzadelen. Ze opent haar mond al voor het bit en daarna kan ze de trailer uit.

    Vol zelfvertrouwen stap ik op en met de oortjes erop loopt mijn trots met me het wedstrijdterrein op. Ik stap wat rond en na een paar minuten neem ik de teugels aan en draaf ik aan. Dan gaat het mis. Van de andere kant komt een paard aanstormen. De amazone is de controle kwijt en ze klappen keihard tegen ons op. Ik schrik en mijn merrie ook. Mijn merrie steigert flink en geeft er bok achteraan. Gelukkig blijf ik zitten maar ik ben heel mijn concentratie kwijt. Ik probeer mezelf te herpakken en draaf na een rondje stappen toch weer aan. “Nog een kwartier!” wordt er van de kant geroepen. Dat helpt! Het lukt me om mezelf weer onder controle te krijgen en ik galoppeer aan. Ik rij onbewust een andere combinatie tegemoet en wanneer ze dichtbij komen gaat het weer mis. Mijn merrie zet vier voeten in het gras en komt weer gruwelijk overeind. Ze draait om, springt opzij, komt nog een keer omhoog en staat met haar hoofd in de lucht en met grote neusgaten doodstil. We staan midden in het losrijveld en ik ben volledig overdonderd maar zit ook te trillen als een rietje. “Jemig, wat gaat ze hoog!” hoor ik roepen.

    Blijven rijden

    “Hand naar voren en been!” hoor ik een bekende roepen. “Blijven rijden!” Dat was op dat moment makkelijker gezegd dan gedaan. In combinatie met de spanning die ik al voor mijn proef had, was dit nu niet echt een geval van schouders ophalen en weer verder rijden. Heel voorzichtig geef ik been en rij ik weg. Ik rij op safe. Zo min mogelijk doen en laat haar maar lopen. Dan moet ik de ring al in.

    Ik rij een nette proef maar volledig op safe. Al dat extra’s wat ik de ochtend wel er wel had durven uitrijden lag nu als een knoop in mijn maag. “Nergens aanzitten!” zegt het stemmetje voorzichtig in mijn hoofd. Na afloop beloon ik mijn merrie en ik stap naar de trailer. “Zonde joh!” roept er nog iemand. Met hangende schouders zadel ik haar af.

    “Wat ging er mis?” vraagt mijn vriendin. Ik antwoord haar dat ik het echt niet weet. Ik ben er kapot van. Het ging zo goed! Wat is dit nou? Ik ga terug voor de prijsuitreiking. Resultaat: laatste met net een winstpunt. En dus niet naar Ermelo. Ik haal stoer mijn schouders op en probeer alles te relativeren. Terug in de auto komt alles boven. De teleurstelling, maar ook de angst die ik voelde toen mijn merrie zo enorm hoog steigerde.

    Thuis gekomen geef ik haar brokken en een schone stal en de dag na de wedstrijd krijgt ze vrij. Ze loopt lekker in het land en nog eventjes in de molen voor de beweging. De dagen daarna blijft het rijden geen pretje. Keer op keer komt ze omhoog en op een gegeven moment stap ik al met knikkende knieën op.

    In het weekend zijn we met meerdere op stal. Ook nu stap ik met knikkende knieën op. Ik zit nog geen vijf minuten of daar gaat ze weer. “Kom eraf!” wordt er geroepen. “Het is levensgevaarlijk! Ze gaat zo hoog!” Opnieuw verstijf ik en ik spring eraf. Iedereen kijkt me met grote ogen aan en ik voel me vreselijk. De tranen branden achter mijn ogen en ik ben gewoon misselijk!

    "Stiekem heb ik ruzie met mijn ego als ik haar op stal zet en afzadel." 

    Ik heb al zoveel paarden beleerd en opgeleid. En nu is het dan eindelijk mijn eigen paard, mijn trots! Ik weet niet meer wat ik moet doen. Eerst de dierenarts maar eens bellen. Die geeft na de klinische en röntgenologische keuring al aan: niks aan de hand. De tandarts: niks aan de hand. De zadelmaker: niks aan de hand……

    “En nu?” vraag ik me af. Ik laat een fysiotherapeute komen. Ook die concludeert geen problemen.

    Ik besluit om over te gaan tot andere training. Ik leen een dubbele longe en ga zo met mijn merrie aan de slag. Eerst met een singel, na een paar weken weer met zadel. Mijn merrie ziet er prachtig uit. Door het vele longeerwerk zit ze prachtig in haar bespiering en ze glimt en blinkt me tegemoet. Op stal en aan de longe is ze poeslief dus na drie maanden besluit ik weer een poging te wagen.

    Ik zadel haar op en besluit haar eerst te longeren voordat ik erop durf. Ik stap vol opgewekt zelfvertrouwen op maar ver kom ik niet. Achterin de bak begint ze weer te steigeren en vervolgens holt ze in rengalop de bak door, door de bakopening heen en staat voor de stal op de steltonplaten heen en weer te springen. En steigeren en steigeren!

    “ Eraf! Eraf!” hoor ik een stalgenoot roepen. Nou, dat was ik zelf ook al van plan! Ik sta direct naast mijn merrie die me direct in alle rust weer vriendelijk aankijkt. Hoe frustrerend is dat! Ik loopt stampvoetend met haar terug naar de bak en doe toch een nieuwe poging. Hetzelfde resultaat. Na een aantal keer durf ik opnieuw niet meer. Mijn boosheid en mijn wil om me te bewijzen laten me weer in de steek. Ik besluit om haar nog een keer te laten nakijken. Andere dierenarts, nog een keer de tandarts en nog een keer de zadelmaker en de fysio. Conclusie: niks aan de hand met het paard!

    Vanaf dat moment besloot ik om er nog één keer voor te gaan. Ik heb mijn best gedaan om over mijn angst heen te stappen en vervolgens ben ik van alles gaan proberen. Eerst aan de longe in de bak, dat werd linke soep met dat steigeren en de longeerlijn. Toen helpers in de bak met longeerzweep om haar op te drijven. Dat ging iets beter maar het was geen goed idee. Zodra er eentje teveel haar richting op bewoog werd ze weer gevaarlijk en lag ik er naast. Tot slot ik alleen in de bak en helpers bij de uitgang zodat ze er niet uit kon rennen. Dat leek het beste te werken, maar ondertussen bleef ze om de haverklap steigeren.

    De omslag

    Voordat deze ellende allemaal begon had ik met een groepje afgesproken om een clinic te gaan rijden bij een bekende trainer. Ik zou mijn trots, mijn merrie, meenemen naar die bewuste clinic maar dat leek me nu niet zo’n goed plan. Alleen de gedachte zorgde al voor vele extra bezoekjes aan het toilet. De andere deelnemers probeerden mij om te praten en uiteindelijk beloofde ik dat ik haar mee zou nemen, mits ik in de betreffende week drie veilige ritten zou rijden. Op stal verklaarden ze me voor gek, maar ik had de stille hoop dat de trainer me zou kunnen helpen!

    Nu geloof ik niet in toeval maar mijn merrie bleef zowaar drie dagen lang in de bak (dat was heel wat) en kwam wel een paar keer omhoog maar niet op een manier waar ik heel bang van werd. Ze ging dus mee!

    Zaterdagochtend vroeg zette ik haar op de trailer en vertrok richting de Veluwe. Daar aangekomen bleef de groep me de moed inpraten en ook de trainer was vooraf op de hoogte gesteld. Ik longeerde haar voordat ik aan de beurt was en ze liet zich echt prachtig zien aan de lijn. Mijn gedachten waren zo verdeeld, ik was helemaal in de war. Ik was zo trots maar ik had gewoon buikpijn van de stress dat ik er op een vreemde locatie op moest stappen.

    Aangeleerde gedrag doorbreken

    In de binnenbak steeg ik op en Rien begon gelijk met me te praten en wat een verhelderende en wijze les is dat geweest! Hij vertelde over instinctief gedrag en aangeleerd gedrag. Mijn merrie had inmiddels geleerd dat als zij steigerde, dat ik dan stopte met rijden en afstapte. Keer op keer ging dat mis. Mijn onwetendheid, maar ook mijn eigen veiligheid hadden hierin de overhand. Ik had geen flauw benul hoe ik dit moest gaan doorbreken.

    Gelukkig was ik daarvoor op de juiste plek. De trainer vertelde me dat ik haar op eigen benen moest laten lopen en dat ik mijn handen stil moest houden. Ik zat er natuurlijk op als een bang muisje en had mijn teugels zo stevig vast dat het leek alsof ik aan de buitenkant van een balkon van een wolkenkrabber hing. Angst, pure angst!

    Vervolgens legde trainer uit dat ik het aangeleerde gedrag (het steigeren) moest gaan doorbreken. Dat klonk heel uiteraard heel makkelijk maar het is uiteindelijk één groot avontuur geweest! Op het moment dat zij steigerde moest ik als eerste zorgen voor mijn eigen veiligheid (meezitten) en gelijktijdig de galophulp geven. De vraagtekens vormden zich op mijn gezicht en de trainer legde me rustig uit dat de merrie wist wat de galophulp was en dat ze dus moest reageren op die prikkel (het aangeleerde) wat de galophulp voor haar was. Dat vond ik wel logisch klinken en dat is dan ook het punt waarmee mijn omslag begonnen is. Eerst zelf ontspannen met het zitten, dan ontspannen blijven in de hulpen en dan ook weer proberen te rijden.

    Die dag gedroeg ze zich uitstekend en de trainer nam echt de tijd om alles nog een keertje uit te leggen. Thuis zette ik weer helpers langs de bak. Dit keer zonder longeerzweep, maar met de opdracht om naar me te roepen dat ik de galophulp moest geven.

    Achterin de bak ging het weer mis. “Galop! Galop!” hoorde ik vanaf de kant roepen. Razendsnel reageerde ik. Binnenbeen op de singel, buitenbeen achter de singel. De merrie raakte met haar voorbenen de grond. Stond even vertwijfeld stil en galoppeerde aan!!!!!

    Ik kan met geen woorden beschrijven hoe dat voelde maar een combinatie van verdriet, geluk en overwinning komt nog het dichtste in de buurt.

    De merrie bleef nog een week veelvuldig steigeren maar ik bleef volhouden en keer op keer de galophulp geven. De maand daarop bleef ze ook nog wel steigeren maar het werd minder en minder. Vervolgens stopte ze met steigeren en ging ze uit zichzelf vast galopperen. Wat was ik daar blij om! Laat mij maar hard door de bak galopperen, alles beter dan dat gevaarlijke steigeren!

    Uiteindelijk ben ik zeker een jaar bezig geweest om het rennen er weer uit te krijgen. Niet door in te grijpen maar door het gedrag (aangeleerd gedrag dat steigeren overgaat in galop) te doorbreken. Ik stuurde een volte op en bleef rijden. Ik maakte gebruik van haar krachtige wil om maar te gaan rennen en begon ermee te spelen. Van hand veranderen, gebroken lijntje, volte sluiten en openen en langzaam werden we weer een team en kwam ze weer onder me terug.

    "Haast een jaar heb ik er meer naast gelopen dan opgezeten." 

    Al met al heb ik er drie jaar over gedaan om te komen waar ik nu weer sta. En daarna nog een jaar om weer normaal rond te kunnen rijden in de bak. Toen dat weer fijn aanvoelde ben ik een jaar bezig geweest om haar weer op wedstrijdniveau te rijden.

    De eerste wedstrijden waren vreselijk spannend. Weer op ander terrein, spanning bij mezelf, hoe zou ze reageren? Ik dwong mezelf om er blanco in te blijven staan maar ik zat er de eerste keren als een peen op. Gespannen en met veel te veel druk. De merrie bleef gelukkig wel braaf met het losrijden, doordat ik weer helpers bij me had die tegen me bleven praten. “Hand naar voren! Voor je been uithouden!” In de proeven zelf heeft ze wel een paar keer geprobeerd om te steigeren, maar ik wist de oplossing. Ik ging naar voren! In galop! En soms reden we teveel rondjes in galop en werd ik (haast) uitgesloten! Ondanks dat was het voor mij toch de overwinning. Ik was namelijk blijven rijden!

    Inmiddels zijn we 4 jaar verder. De merrie is nog steeds mijn trots ook al heb ik daar letterlijk voor moeten knokken. Deze hele gebeurtenis heeft me erg veel na laten denken over de omgang met paarden en de wijze van trainen. Ik heb de afgelopen jaren ook heel mijn eigen rijden aangepast. Positief rijden is mijn motto tijdens het trainen. En dat valt echt niet altijd mee! Maar ik heb nu een paard wat weer voor me wil werken! Ik beloon veel meer en negeer de fouten die ze maakt in het werk. Grote fouten of storingen probeer ik op te lossen door de focus op een andere oefening te leggen en zo weer terug te werken tot het onderdeel waar ik mee bezig was.

    Afgelopen twee jaar hebben we prachtige resultaten behaald en afgelopen december heb ik zelfs een kür op muziek gereden in het donker met allemaal kleine lampjes. De hoeken van de bak waren ook met kleine lichtjes afgezet en alle andere verlichting was uit. Ze liep het vuur uit haar hoeven voor me. De mensen die weten van de periode waar we doorheen zijn gegaan vonden het geweldig. Wie had dat ooit gedacht!

    Ik besloot dat het klaar was voor ons volgende avontuur! Ik wilde erg graag een kür rijden op een hele kijkerige en aangeklede indoor accommodatie. In het outdoorseizoen had ik dat ook al gedaan en dat was goed bevallen! Deze nieuwe ervaring ging nu ook geweldig en we wonnen zelfs de statiedeken en mochten onder harde muziek en luid applaus een ereronde rijden. Terwijl het andere paard vervolgens in paniek de baan uitrende bleef mijn trots, mijn merrie, haar rondje lopen. Ze maakte zich groot en liet zich zien als nooit tevoren!

    Beste lezers van dit verhaal. Angst is echt te overwinnen! Het is een hele lange weg en het vraagt ontzettend veel van jezelf en van je omgeving. Op het moment dat er gevaar bij komt kijken, zou ik je echt willen adviseren om de hulp in te roepen van een deskundige! Laat je paard eerst door een dierenarts nakijken en sluit lichamelijke problemen uit voordat je verder gaat.

  • Deel dit bericht via social media

  • Reacties

  • 2 Reacties

    Wow, wat ontzettend knap dat je doorgegaan bent. Ik vind steigeraars doodeng en bevries als een paard onder me omhoog komt. Door een slechte ervaring in dat opzicht met een nieuw paard ben ik zodanig in de bibbers geschoten dat ik niet echt meer durf te rijden op een onbekend paard. Ik heb al 21 jaar een paardje en daarmee kon ik lezen en schrijven maar die is nu met 30 jaar met pensioen. Dus nogmaals heel veel respect voor je durf en volharding om het rijden weer tot een succes en plezier te maken.

    Reageer

    Wat doet het mij goed om jou verhaal te lezen. Ik heb een jong paard 3,5 het is een schat van een dier maar ook een beetje een boefje. Ik ben er 2 keer erg beroerd afgekomen omdat hij met 4 benen de lucht in ging en hierbij zijn hoofd tussen zijn benen. Niet uit te zitten :-( hij staat nu in training en iedere keer dat ik er nu op stap gaat het langzaamaan een beetje beter, ook ik merk dat de angst soms toch wel de boventoon voert. Gelukkig goede begeleiding hierbij. Als hij in december mee naar huis gaat zal ik nog bij deze persoon blijven lessen, mede om mijn angst te overwinnen en zij kent mijn paard wat ook vertrouwen geeft. Fijn om jou verhalen te lezen en te weten niet de enige te zijn die hiermee kampt

    Reageer
  • Blijf op de hoogte

    Elke maand een nieuwe video, een nieuwe vraag-van-de-maand en de aanbieding van de maand!!!

    Verstuur